Kayıp Ülke

Bırakıp giderken bir serçe ürkekliğinde,

Arka sokağın sis lambası vurdu yüzüne, 

Bir kalem gibi, kırıldı kırılacak 

Bitmiş mürekkebin son sözcükleriydin,

Dilimde

Adını duymamıştım, hüviyetin kayıptı

Bekliyordum oysaki,

Tutunacak bir dalın, budanmamış yanı

Kayıp ülkenin barbarlığı göçtü teninden,

Selama durdular, üstü başı tarumar bir halkın dilinden

Kaçan bir kuş sürüsü oldun çölde,

Uzanıp da yakalanmayan,

Bitip de, suya hasret dudağında,

İki büklüm halin, göğsünde bir yara

Okşuyor hava, hayat bu be diyorsun pusatsız kokunda

Oysa ne heybetli sevişlerin vardı 

Kocaman sözlerin, belki de ağıza alınmayan küfürlerin 

Sarhoşluğunda vazgeçilmezdin,

Ama sabahında, sine-i millete dönen gururun,

İşte, feth edilmeyendin,

İşgale uğrayan yalnızlığında, çektikçe tüten ağır bir sigara,

Gerisini sen düşün, çekiliyorum beyaz bir bayrağın eşiğinde

Ülken senin, toprak sen

Olurda gökyüzü çarparsa gözlerine,

Telaş etme, ellerin yurdunda silaha kuşanır umud

Sen kalırsın son kurşunda, patlamamış sinik kokun...

                                        Fırat Zeydan